zondag 20 november 2016

Hondenweer

Een verhaaltje uit 2009.

Het dondert en het bliksemt en het regent meters bier heel hard. Vanuit het hele huis komen mijn huisgenoten samen in de huiskamer. De twee stoerste huisgenoten staan voor het raam naar buiten te loeren. Een ander hangt nonchalant op de bank en de laatste zit gespannen op een stoel en ziet de bui overtrekken via buienradar.nl. Ik houd mezelf op de achtergrond. Ik wil niet teveel opvallen. Af en toe kijkt er eens iemand naar mij, maar dan kijk ik terug alsof er niets aan de hand is. Er is toch ook niets aan de hand? Toch?

Als er weer een bliksem door de lucht schiet, kijk ik geinteresseerd langs mijn huisgenoten naar buiten. Die bliksems zijn niet zo erg. Ze zijn zelfs wel mooi op zijn tijd. Maar als ik even later zo'n bliksemse donderslag hoor rollen, kruip ik in elkaar. Er kijkt weer iemand naar me. Maar er is niets aan de hand. Alles is hier veilig. Ik hoef me geen zorgen te maken. Ik hoef niet bang te zijn. Toch?

De nonchalante bankhanger pakt een handje vol pinda's van tafel en werkt ze naar binnen, terwijl buiten de zoveelste bliksem de donkere wolken verlicht. Ik besluit naar hem toe te lopen en hij biedt mij ook een aantal pinda's aan. Met gemaakte nonchalance werk ik de olienootjes naar binnen, terwijl ver weg de donder alweer brult. Het einde lijkt in zicht. Gelukkig maar. Ik vertel mezelf steeds opnieuw dat ik me geen zorgen hoef te maken. Als er iets gebeurt, zijn mijn huisgenoten dichtbij. Als ik niet meer weet wat ik moet doen, helpen ze mij wel. Zij weten wel wat ze moeten doen, mocht het nodig zijn. Toch?

Het is voorbij. De regen komt nog steeds in overvloed uit de hemel vallen, maar de bliksems en vooral het gedonder lijkt tot het verleden te horen. Ik loop weer naar de bankhanger, ga naast hem zitten, kijk hem vragend aan en scoor zodoende nog een paar pinda's. Voordat ik ze door heb kunnen slikken, staat de buienradar-fan op en loopt naar de keuken. Ze gaat brood smeren voor morgen. Ik loop achter haar aan, druk mijn neus tegen haar been en begin te kwispelen. Zoals elke avond krijg ik een stukje worst. Het is allemaal goed gekomen vanavond. Toch!

vrijdag 23 november 2012

Ontdooid

Tot ziens...

Jaren geleden zat ik in de trein, net als ik nu in de trein zit. Met een zwaar gemoed, waarschijnlijk om mijn zoveelste mislukte romance. Sober, afgesloten door de muziek in mijn oren en mezelf wentelend in zelfmedelijden, zoals ik dat zo goed kan. Raar woord trouwens, 'zelfmedelijden'. Alsof je met jezelf mee lijdt. Gewoon, gezellig met z'n tweeën in je eentje.

Welke tijd van het jaar het was of hoe laat het was weet ik niet meer, maar ik staarde in de duisternis naar buiten, om de boel wat te romantiseren. Ik hoorde een vragend 'Hallo?' naast me. Ik haalde een gitaar uit mijn oor en keek haar aan. Een ietwat alternatief meisje. Ze leek me te oud voor mij. "Mag ik naast je komen zitten?" vroeg ze, veel te vrolijk. "Ja hoor," antwoorde ik en stopte demonstratief mijn oren weer dicht met donkere muziek.

"Kom je van school?" vroeg ze. Met een diepe zucht zette ik mijn muziek af en vertelde haar beknopt waar ik vandaan kwam. Ik had hier helemaal geen zin in. Laat mij toch lekker zielig zijn als ik daar zin in heb. Maar ze bleef doorvragen. "Wat doe je precies?" Zoiets zal het zijn geweest.

Ik gaf antwoorden op haar vragen, luisterde naar wat ze te zeggen had en voordat ik het wist, was de trein bij mijn station. Ik vroeg of ze mij er langs wilde laten en nog net zo vrolijk als een halfuur geleden stond ze voor mij op. "Tot ziens!" riep ze me na, met een toon alsof ze zeker wist dat we elkaar nog eens zouden tegenkomen. Met een brede glimlach en een warm gevoel stapte ik het perron op.

Ze had mijn verzwaarde gemoed verlicht met haar verschrikkelijk blije en vrolijke uitstraling. En hoewel ze soms spontaan mijn gedachten binnendringt, heb ik haar nooit weer gezien. "Tot ziens!" hoor ik haar nog roepen. Tot ziens.

maandag 1 oktober 2012

Hallo wereld!

Zoals dat vaak gaat met blogs, is het al een tijdje geleden dat ik hier iets heb geplaatst. Wat de reden precies is weet ik niet, maar op een gegeven moment schiet het er bij in. Of heb je genoeg aan de 140 tekens die Twitter je geeft. Of heb je niet langer het gevoel dat het nog de moeite waard is.

Hoe dan ook, het begint weer te kriebelen. Er gebeuren dingen in de wereld die ik kwijt wil in meer dan 140 tekens. En op een of andere manier maakt het me niet uit hoeveel mensen ik bereik en wat ze er van vinden. Zolang ik mijn ei maar kwijt kan. En als jullie het niet erg vinden om te lezen, is dat alleen maar mooi meegenomen.

Op dit moment heb ik een stuk of drie blogposts in mijn hoofd zitten. Ik ga ze sowieso deels uittypen. Of ze ooit gepubliceerd worden, durf ik niet te zeggen, maar ik hoop het wel. Het zou toch mooi zijn als mijn eigen blog iets langer blijft leven dan de vorige keer.

Wat mijn punt is met deze post weet ik eigenlijk niet, maar ik denk dat ik wil zeggen:
"Hallo wereld, ik ben er weer!"

zondag 4 september 2011

De tijd vliegt

Sommige dingen maken direct indruk op je. Andere dingen pas later. Ik was vorige week bijvoorbeeld op vakantie en onze groep maakte een dagtripje naar een stadje in Turkije. Eén van de eerste dingen die we in dat stadje tegenkwamen, was een eetcafé. Nou hadden wij nogal honger en dorst, dus dat eetcafé kwam erg gelegen. Na een natje en een droogje, voelde mijn blaas opgezwollen, dus ik verplaatste me naar het toilet van het eetcafé. Wat ik daar zag, maakte direct indruk op mij. Er was een meisje bezig met het boenen van de wasbak. Toen een vriend later ook zijn behoefte kwijt moest, was ze bezig met het poetsen van de deur. Ik had nog nooit zo'n schone wc gezien. Toen we later op de dag terug kwamen, was ze nog steeds bezig met poetsen en boenen. Ik vond het nogal indrukwekkend.

Afgelopen vrijdag was ik op een festivalletje in de buurt. Niet om de muziek, want die was niet te harden, maar om te genieten van het bier, de gezelligheid, het mooie weer en de mooie mensen. Op een gegeven moment zag ik haar staan. Laten we haar 'C' noemen. Ik kende C al een tijdje, hoewel ik al lang niets van haar had gehoord of gezien. Ik ben niet zo goed met vriendschappen onderhouden. Ik kende C via V. V leerde ik kennen op school. Hoe we elkaar precies ontmoet hebben weet ik niet meer, maar het klikte altijd goed tussen ons. In de tijd dat ik druk bezig was met mijn eerste vriendinnetje op de kast te jagen, kreeg V ook een vriendinnetje: C.

C en ik hadden op het festivalletje een aantal keren twijfelachtig oogcontact. Keek ze me nou aan of keek ze naar iets achter me. Als je zwaait naar mensen die niet naar je kijken, voel je je altijd voor lul staan, dus ik keek wat onzeker terug en vroeg me af wat zich achter mij bevond. Later op de middag bevond C zich achter me. "Ik wilde je toch even aanspreken," zei ze. In het korte gesprekje dat volgde, vertelde ze me dat ze niet meer bij V was. Ik vermoedde al zoiets, want V was nergens te bekennen. Het exacte gesprek herinner ik me niet meer heel goed, maar we zullen vast nog wat aardige dingen tegen elkaar hebben gezegd en afscheid van elkaar hebben genomen.

Een dag later dacht ik terug aan het, toch enigzins bedwelmde gesprek (zon en bier, heerlijk) en ik was ineens onder de indruk van wat er in mijn hoofd omging. In de tijd dat ik druk bezig was met mijn eerste vriendinnetje op de kast te jagen, kreeg V een vriendinnetje: C. Ik was destijds een jaar of 16, dus dat zal een jaar of acht, negen geleden zijn. V en C hebben het langer met elkaar uitgehouden dan mijn eerste vriendinnetje met mij. Ik zie V en C nog zitten op het muurtje van de kantine van onze school. Het zal een jaar of acht, negen geleden zijn.
De tijd vliegt.

dinsdag 21 juni 2011

Koekjes

Vanmiddag kwam het bericht naar buiten dat de meerderheid van de Tweede Kamer het gebruik van cookies wil aanpassen. Het voorstel voor deze wetswijziging noemt dat websites expliciet toestemming moeten vragen aan een bezoeker, voor het plaatsen van een cookie. De D66 verwachtte een hoop geklik waar niemand op zit te wachten en was het niet eens met het eerste voorstel. Terecht, denk ik, want als je handmatig iedere cookie moet accepteren of afwijzen, blijf je bezig.

Overigens zijn cookies best handige dingetjes. Dankzij cookies blijf je bijvoorbeeld ingelogd op je favoriete websites, weet een webwinkel nog wat je vorige week in je winkelwagentje hebt gestopt en kan de website van je bank zich beveiligen tegen zogenaamde cross-site request forgery. Vanwege de vele voordelen van cookies, werken veel websites niet goed zonder cookies. Bij Gmail en Hotmail (en heel veel andere sites) kun je bijvoorbeeld niet eens inloggen zonder cookies.

Natuurlijk zit er ook een nadeel aan cookies, anders was het wijzigingsvoorstel nooit ingediend. Zo gebruiken adverteerders cookies om in de gaten te houden op welke websites je rondkijkt. Dit gaat ten koste van de privacy van internetgebruikers. Reden genoeg voor de partijen die het wijzigingsvoorstel indienden, om er iets aan te doen. Overigens houdt Nu.nl vol dat cookies ook worden gebruikt "om statistieken bij te houden over gegevens als schermresolutie, besturingssysteem en browsertype", maar dat is niet waar. Die gegevens zijn namelijk ook toegankelijk zonder cookies, zo bewijzen websites als screenresolution.org en thismachine.info.

Terug naar de verandering in het wijzigingsvoorstel. D66 vindt dus dat internetgebruikers niet zitten te wachten op het constant klikken op confirmatie-schermpjes, maar wil ook niet dat de privacy van die internetgebruikers wordt aangetast. "Daar ligt dan ook de crux. D66 wilde duidelijk in de wetswijziging zien dat internetters niet talloze keren hoeven te klikken om een website te bezoeken. We maken dat nu praktisch omdat je jaarlijks met een paar muisklikken kunt aangeven of je instemt of niet." Nu.nl voegt daarbij dat "in het voorstel staat dat de toestemming voor het gebruik van een cookie slechts eenmalig verkregen hoeft te worden en dus niet bij elke handeling opnieuw."

Hoe dit moet worden gedaan, weet nog niemand. "Het is aan de sector zelf om dit slim te organiseren", vindt het nieuwe voorstel. Bijhouden dat iemand een jaar lang cookies van jouw website accepteert, kan redelijk simpel worden opgeslagen. Een jaar lang opslaan dat iemand geen cookies van jouw website accepteert, wordt al een stuk lastiger. Ik heb het voorgelegd aan een aantal collega's en zij kwamen allemaal met dezelfde oplossing als ik al had bedacht.
De simpelste, makkelijkste, betrouwbaarste en misschien zelfs enige manier om bij te houden dat een bezoeker van een website geen cookies accepteert is... Een cookie.

bronnen: nu.nl en nu.nl

maandag 28 maart 2011

MILF

Afgelopen vrijdagavond zapte ik verveeld door de vele zenders die ons land tegenwoordig telt. Ik was blij verrast toen ik bij Veronica terecht kwam. Al een lange tijd had ik teasers gezien over dit nieuwe programma. Waarschijnlijk betrof het een herhaling, want de eerste aflevering zou op een dinsdag worden uitgezonden. Hoe dan ook, vanavond was het voor mij zo ver: De eerste aflevering van het Man Liberation Front, het MLF (of, zoals Veronica het schrijft, 'M!LF'. De link naar 'MILF' is snel gelegd).

Ik pakte het zojuist geopende biertje naast me, het was immers vrijdag, en zette het aan de mond. Dit zou een mooie avond worden. Vanavond zouden de mannen van Nederland weer leren hoe ze man moeten zijn. Hoe ze weer zichzelf kunnen zijn. Hoe ze weer terug kunnen vallen in het stereotype van ongeschoren, zweterige kerels met een bierbuik waar je trots op kunt zijn.

Het begon allemaal al niet veelbelovend. Twijfelachtige mannen herhaalden de clichés uit de teasers nog eens. Dat hadden we toch allemaal al eens gezien? Ach, het zal snel wel goed komen. En het kwam snel goed. Knappe, slanke, blonde vrouwen stonden in beeld te roeren in een soeppan, waren overhemden aan het strijken of brachten de mannen in het publiek een, vermoedelijk gesponsord, biertje.

Ondertussen praatten de presentatoren door over hoe vrouwelijk de Nederlandse mannen tegenwoordig waren. Over jongens als Christiano Ronaldo, die alleen nog haren op zijn hoofd lijkt te hebben en over de vrouwen die voor mannen horen te koken en die ons bier horen te brengen. Al met al kwam het, mede door de presentatoren, allemaal niet overtuigend over. Jammer, want als jongste van drie zoons, ben ik, al dan niet serieus, toch wel een beetje opgevoed met de gedachtengang die het programma zegt uit te stallen.

Voor mijn gevoel heb ik, met een biertje in de hand, een kwartier zitten luisteren naar mannen die mij niet overtuigend probeerden te vertellen dat het slecht gesteld is met de Nederlandse man. Na dat kwartier (of hoe lang het in het echt ook heeft geduurd) was ik er flauw van. Als ik naar gelul wilde luisteren, zocht ik wel een vriendin, zo vertelde ik mezelf hardop. Mijn moeder, die met een half oog mee keek, grinnikte om mijn onbedoelde zelfspot.

Teleurgesteld zapte ik verder, nog steeds zo verveeld als voorheen. Kanaal naar kanaal passeerde mijn netvlies, maar niets leek mij nog te kunnen boeien. Was het echt zo erg met Nederland, dat zelfs een programma speciaal voor mannen niet kon boeien, maar eerder leek op een talkshow in een apart jasje? Ik voelde me even warm worden, toen ik aan kwam bij RTL 7.

RTL 7 liet mij hun slogal zien: 'Meer Voor Mannen'. Het allitereert wel redelijk, maar ze moesten zich eerst maar eens bewijzen, vond ik. Helemaal na de teleurstelling die Veronica had gebracht. Al snel voelde ik me op mijn gemak en gerust gesteld. Dit was waar ik naar zocht. Dit was wat Veronica mij niet kon brengen. De helden spatten van het beeld. Ongeschoren, zwetende kerels met een bierbuik waar je trots op kunt zijn. Mijn geloof in de mannelijkheid was hersteld. Dit was het utopia van de vrijdagavond: Darts.

vrijdag 7 januari 2011

Opdringerige klantenwerving

Vandaag heeft een bedrijf geprobeerd een klant van mij te maken. Niet door goede service te leveren, maar door hele opdringerige en bijna huichelachtige werving.

Toen ik eerder vandaag thuis kwam om rustig weekend te vieren, lag er op tafel een envelop op me te wachten. Ik was lichtelijk verbaasd, omdat er niet vaak post voor me komt die ik niet verwacht. Mijn verbazing groeide, toen ik zag dat het om prioriteitspost ging. Mijn ogen registreerden grote letters en een schreeuwerige afbeelding. In de verte klonk een alarmbelletje.


Onder het briefhoofd volgde een hoop tekst, die verloren gaat in de waan dat ik belangrijk ben (prioriteitspost krijg je niet elke dag), het opvallende briefhoofd en een net zo schreeuwerige, goudkleurige, op een creditcard lijkend stuk plastic. Met mijn eigen naam én een 'card number'. Op de achterkant staat zelfs een vakje voor een handtekening, met het bijschrift 'Zonder handtekening niet geldig'. Wauw.

Nadere inspectie leert dat het pasje een goede namaak creditcard is. Het hologram is echt, maar de 'chip' aan de linkerkant is gewoon een stukje reflecterend folie. Ook de 'magneetstrip' op de achterkant blijkt gewoon een zwarte streep. De alarmbellen waren nu moeilijk meer te negeren.


Ik besloot de hoop tekst vluchtig te lezen. 'Bla bla, geld, bla bla...' - Bij de tweede alinea zwollen de alarmbellen aan. Ik zou geld krijgen, maar dan moet ik wel even meespelen met de BankGiro Loterij. Uiteraard is juist dat stukje tekst zo in de tekst verwerkt, dat je er gemakkelijk overheen leest.

Betreft: een eerste storting voor u

Geachte meneer of mevrouw H.,

Het nieuwe jaar begint goed, want het storten gaat beginnen. En u bent een van de gelukkigen die geld gestort krijgt als u uw BankGiro card activeert. Eén ding is zeker, deze card is gegarandeerd geld waard! Er staat € 10,-, € 25,-, € 50,-, €; 250,- of € 1.000,- op. Maar let op: uw card kan ook € 25.000,- of 1 miljoen euro waard zijn...

Wilt u direct weten hoeveel er op uw card staat?
Activeer deze dan en speel mee met een lot in de BankGiro Loterij, zolang u zelf wilt. Activeren is heel eenvoudig. U hoeft alleen maar uw cardnummer <9041 3****> in te vullen op www.bankgiroloterij.nl/storting. Na het invullen van uw nummer ziet u direct het bedrag dat u gestort krijgt.

Dit is pas uw eerste storting van het jaar, meneer of mevrouw H. Ná deze eerste storting kunnen er nog vele volgen, oplopend tot wel 1 miljoen euro. Veel succes!

Hartelijke groet,

Bouwdewijn Poelmann
Voorzitter

Ondertussen was het wel duidelijk dat ik niet zomaar geld zou krijgen van de beste mensen die mij prioriteitspost stuurden. Ik besloot te surfen naar de URL die in de brief staat genoemd. Ik kwam terecht op een pagina met een opvallende afbeelding van een goudkleurige pas, op een rustgevende, lichtblauwe achtergrond. Utopia. Ik vulde mijn 'cardnummer' in en klikte op de aantrekkelijke, rode knop. 'Check uw bedrag', zei de knop.

Op de volgende pagina zag ik aan de rechterkant een lijst met bedragen, waarvan de bovenste (1 miljoen euro) rood uitgelicht was. Naast de lijst met bedragen stond een enorm formulier, waar ik mijn gegevens moest invullen. Mijn naam was al ingevuld. Wat een service.

Voordat je het formulier kunt verzenden en zien hoeveel geld je eigenlijk hebt gewonnen, moet je nog even een vinkje in je vakje zetten. Een vinkje waarmee je zegt: "Hierbij machtig ik de BankGiro Loterij N.V. tot schriftelijke wederopzegging de inleg per trekking (14 trekkingen per jaar) van mijn rekeningnummer af te schrijven. Ik ga meespelen met 1 lot à € 8,75. Ik ga akkoord met het deelnemersregelement."

Ach, weet je? Laat maar.