maandag 28 maart 2011

MILF

Afgelopen vrijdagavond zapte ik verveeld door de vele zenders die ons land tegenwoordig telt. Ik was blij verrast toen ik bij Veronica terecht kwam. Al een lange tijd had ik teasers gezien over dit nieuwe programma. Waarschijnlijk betrof het een herhaling, want de eerste aflevering zou op een dinsdag worden uitgezonden. Hoe dan ook, vanavond was het voor mij zo ver: De eerste aflevering van het Man Liberation Front, het MLF (of, zoals Veronica het schrijft, 'M!LF'. De link naar 'MILF' is snel gelegd).

Ik pakte het zojuist geopende biertje naast me, het was immers vrijdag, en zette het aan de mond. Dit zou een mooie avond worden. Vanavond zouden de mannen van Nederland weer leren hoe ze man moeten zijn. Hoe ze weer zichzelf kunnen zijn. Hoe ze weer terug kunnen vallen in het stereotype van ongeschoren, zweterige kerels met een bierbuik waar je trots op kunt zijn.

Het begon allemaal al niet veelbelovend. Twijfelachtige mannen herhaalden de clich├ęs uit de teasers nog eens. Dat hadden we toch allemaal al eens gezien? Ach, het zal snel wel goed komen. En het kwam snel goed. Knappe, slanke, blonde vrouwen stonden in beeld te roeren in een soeppan, waren overhemden aan het strijken of brachten de mannen in het publiek een, vermoedelijk gesponsord, biertje.

Ondertussen praatten de presentatoren door over hoe vrouwelijk de Nederlandse mannen tegenwoordig waren. Over jongens als Christiano Ronaldo, die alleen nog haren op zijn hoofd lijkt te hebben en over de vrouwen die voor mannen horen te koken en die ons bier horen te brengen. Al met al kwam het, mede door de presentatoren, allemaal niet overtuigend over. Jammer, want als jongste van drie zoons, ben ik, al dan niet serieus, toch wel een beetje opgevoed met de gedachtengang die het programma zegt uit te stallen.

Voor mijn gevoel heb ik, met een biertje in de hand, een kwartier zitten luisteren naar mannen die mij niet overtuigend probeerden te vertellen dat het slecht gesteld is met de Nederlandse man. Na dat kwartier (of hoe lang het in het echt ook heeft geduurd) was ik er flauw van. Als ik naar gelul wilde luisteren, zocht ik wel een vriendin, zo vertelde ik mezelf hardop. Mijn moeder, die met een half oog mee keek, grinnikte om mijn onbedoelde zelfspot.

Teleurgesteld zapte ik verder, nog steeds zo verveeld als voorheen. Kanaal naar kanaal passeerde mijn netvlies, maar niets leek mij nog te kunnen boeien. Was het echt zo erg met Nederland, dat zelfs een programma speciaal voor mannen niet kon boeien, maar eerder leek op een talkshow in een apart jasje? Ik voelde me even warm worden, toen ik aan kwam bij RTL 7.

RTL 7 liet mij hun slogal zien: 'Meer Voor Mannen'. Het allitereert wel redelijk, maar ze moesten zich eerst maar eens bewijzen, vond ik. Helemaal na de teleurstelling die Veronica had gebracht. Al snel voelde ik me op mijn gemak en gerust gesteld. Dit was waar ik naar zocht. Dit was wat Veronica mij niet kon brengen. De helden spatten van het beeld. Ongeschoren, zwetende kerels met een bierbuik waar je trots op kunt zijn. Mijn geloof in de mannelijkheid was hersteld. Dit was het utopia van de vrijdagavond: Darts.