vrijdag 23 november 2012

Ontdooid

Tot ziens...

Jaren geleden zat ik in de trein, net als ik nu in de trein zit. Met een zwaar gemoed, waarschijnlijk om mijn zoveelste mislukte romance. Sober, afgesloten door de muziek in mijn oren en mezelf wentelend in zelfmedelijden, zoals ik dat zo goed kan. Raar woord trouwens, 'zelfmedelijden'. Alsof je met jezelf mee lijdt. Gewoon, gezellig met z'n twee├źn in je eentje.

Welke tijd van het jaar het was of hoe laat het was weet ik niet meer, maar ik staarde in de duisternis naar buiten, om de boel wat te romantiseren. Ik hoorde een vragend 'Hallo?' naast me. Ik haalde een gitaar uit mijn oor en keek haar aan. Een ietwat alternatief meisje. Ze leek me te oud voor mij. "Mag ik naast je komen zitten?" vroeg ze, veel te vrolijk. "Ja hoor," antwoorde ik en stopte demonstratief mijn oren weer dicht met donkere muziek.

"Kom je van school?" vroeg ze. Met een diepe zucht zette ik mijn muziek af en vertelde haar beknopt waar ik vandaan kwam. Ik had hier helemaal geen zin in. Laat mij toch lekker zielig zijn als ik daar zin in heb. Maar ze bleef doorvragen. "Wat doe je precies?" Zoiets zal het zijn geweest.

Ik gaf antwoorden op haar vragen, luisterde naar wat ze te zeggen had en voordat ik het wist, was de trein bij mijn station. Ik vroeg of ze mij er langs wilde laten en nog net zo vrolijk als een halfuur geleden stond ze voor mij op. "Tot ziens!" riep ze me na, met een toon alsof ze zeker wist dat we elkaar nog eens zouden tegenkomen. Met een brede glimlach en een warm gevoel stapte ik het perron op.

Ze had mijn verzwaarde gemoed verlicht met haar verschrikkelijk blije en vrolijke uitstraling. En hoewel ze soms spontaan mijn gedachten binnendringt, heb ik haar nooit weer gezien. "Tot ziens!" hoor ik haar nog roepen. Tot ziens.

maandag 1 oktober 2012

Hallo wereld!

Zoals dat vaak gaat met blogs, is het al een tijdje geleden dat ik hier iets heb geplaatst. Wat de reden precies is weet ik niet, maar op een gegeven moment schiet het er bij in. Of heb je genoeg aan de 140 tekens die Twitter je geeft. Of heb je niet langer het gevoel dat het nog de moeite waard is.

Hoe dan ook, het begint weer te kriebelen. Er gebeuren dingen in de wereld die ik kwijt wil in meer dan 140 tekens. En op een of andere manier maakt het me niet uit hoeveel mensen ik bereik en wat ze er van vinden. Zolang ik mijn ei maar kwijt kan. En als jullie het niet erg vinden om te lezen, is dat alleen maar mooi meegenomen.

Op dit moment heb ik een stuk of drie blogposts in mijn hoofd zitten. Ik ga ze sowieso deels uittypen. Of ze ooit gepubliceerd worden, durf ik niet te zeggen, maar ik hoop het wel. Het zou toch mooi zijn als mijn eigen blog iets langer blijft leven dan de vorige keer.

Wat mijn punt is met deze post weet ik eigenlijk niet, maar ik denk dat ik wil zeggen:
"Hallo wereld, ik ben er weer!"